Πρωτοχρονιά στον Όλυμπο
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Η νύχτα ήταν ήρεμη πάνω στον Όλυμπο. Ούτε αστραπές, ούτε βροντές. Ήταν μια ήσυχη, καθαρή νύχτα, ίδια με αυτές που βλέπουν οι άνθρωποι όταν όλα γύρω τους κοιμούνται.
Η Αθηνά στεκόταν μπροστά στο μεγάλο παράθυρο και κοιτούσε τη Γη από ψηλά. Τα φώτα των πόλεων άναβαν ένα-ένα. Εκεί στόλιζαν δέντρα, κρεμούσαν λαμπάκια στα μπαλκόνια, και δοκίμαζαν τα πρώτα μελομακάρονα.
Όλα έμοιαζαν απλά και ζεστά. Κι αυτό της άρεσε.
Οι άνθρωποι περίμεναν τις γιορτές με χαρά. Άναβαν φωτάκια, έλεγαν ιστορίες, περίμεναν ένα «θαύμα» — κάτι μικρό που θα έκανε τη μέρα τους πιο όμορφη. Ακόμα κι αν δεν ερχόταν τίποτα, αυτοί συνέχιζαν να πιστεύουν.
Στον Όλυμπο όμως δεν περίμεναν τίποτα. Τα θαύματα τα έκαναν μόνοι τους. Και όταν τα κάνεις όλα μόνος σου για πολλά χρόνια… τότε τα θαύματα χάνουν τη λάμψη τους.
Η Αθηνά άγγιξε το κρύο τζάμι με την παλάμη της. «Θα ήθελα να γίνει κάτι που δεν το περιμένουμε», ψιθύρισε.
Κανείς
... 
