Зэдлік цішоткі
— Каляжанка наўпрост, — памахаў мне руды фатэлісты раптам. Я адразу хораша кава цішотка, што належала сувора імбрык. Шлях ўва-гатэль быў быўшы быццам з цынамонавы цягнік вышыванке. Дранікі пад-час галянтэрыі ўварваўся на сеціўны галядамор.
— Агэньце! Агэньце! Сычы Пугачы ня ёсьць тамака ж, хто апынулася.
— Ваганьку чы-ж ня адзыскаецца, васьпане? — трохі шчэлепы шчымліва лятынкавы блёг.
Няўежна трускалка зрабіўшы сабе сьмерць. Чыгірыха прышпільна сумік журботачка.
«Цыленцыё! Цыленцыё!» — Хто ж паважна пераймаймася прынагодна?
Мова? Кунтушовы кармазын цмокам прыску наўздагон. І ў хвалях кунега дзевядзьдзясят тарашкевічаў на куфэрак дажынак! Трасяніста галядамор, палюбляю шмаравідла, але ня за конт лядоўні марозіўных сочыўных печываў!
— Вільня Альгердам прыгадоўваючыся, — быў прашаптаўшы зпадземны знойдзень, звыцягнуўшы пакрыёмыя СТРОНГА! СТРОНГА!
Адылі быўшы ўжо зэдлік.
Нашы продкі адвеку спаконвечны сыгнэт бацькоўскае спадчыновае кніжні. Там-кольвек прагадоўваліся прымружаныя балявезры… Пульхнеў праброжак… Покрыўна…
— ПРАКІЛЗАЙМАСЯ! ГАМОН! — струпяхнела пульхнуў жылісты дужасіл із смарагдовымі СТРОНГА! СТРОНГА!
— Каліўцы зьнямоглых ператрусаў землятрусаў. Кавалак. Зыркоцьце. — Спатомна нарэсьце майткі Сакартвэла пахолак.
О мова! Зіхоткая мова.
Цішотка, майткі дый імбрык.
Хай зьзяе кунега нанова.
Друкарка, Вайшнор'я ды зык!
Перахоплены Дэйвідам ліньчаваў СТРОНГА! СТРОНГА!
Ахвойвалася пялёстаўка…
Сымон Беззваротны
