Басы салбырап, үнсіз тұрған Жүсіп кенет мырс етіп күліп жіберді. Мұны байқаған Мәлік:
– Неге күлдің? – деп сұрады. Жүсіп:
– Өзімнің дандайсыған нәпсіме күліп тұрмын. Құдықта жатқанда суға қарасам, сұлу бейнем анық көрінетін. Сонда өзіме тамсанып, көңілім өсетін. «Біреу мені тауып алып, құлдыққа сатса, жер-дүниенің байлығы жетпес!» деп астамсып едім. Раббымның өскен көңілді, семірген нәпсіні жаратпайтынын анық білдім. Енді міне, тышқақ лақ құрлы құным жоқ. Тоғыз динар бақырға бағаландым, – деді.
