Онлайн кітапты тегін оқу  Կհանդիպենք դեռ երևի

автор Լիա Մար

Տեսնու՞մ ես միտք իմ աչքերի՝

խոնավ ու խորը ճահիճում։

Միտքս դարձավ սրտիս գերին,

սակայն կարծես չի նահանջում։

Արտահայտվում է համարձակ

ու շնորհքով տրված Աստծո

կողմից՝ գրում արձակ,

բայց ավելի շատ չափածո։

Կյանքում իմ կարգավորության,

օրինաչափության ու կանոնի պակասը

տողերս իրենց դասավորությամբ

փորձում են լրացնել, գոնե մի մասը։

Ու տողերի մեջ տեղավորելով

ապրած անցյալը ու չապրած ներկան,

ես լիանում եմ հենց դատարկվելով,

ու տրամաբանություն այստեղ չկա։

Եթե տեսնես մի օր իմ աչքերին

փայլուն արցունքի ցող՝ մի հավատա։

Ես իմ թախիծը փոխանցում եմ տողերին

միայն՝ որ դատարկվեմ ու լիարժեք ժպտամ։

Ես ոչ մեկի մուսան չեմ,

հպարտ եմ դրանով։

Ու թող ամաչեն

նրանք, ովքեր փորձել են

Թեև ուրախ տողեր գրում եմ հազվադեպ,

բայց իմ մուսան էլ սերն է այս կյանքի հանդեպ։

Ու, տա Աստված, միայն այնպես ապրեմ,

որ ամեն օր կյանքին նորից սիրահարվեմ։

Ամեն մի փուշ վարդ չի դառնում։

Ամեն ապուշ մարդ չի դառնում։

Փշի ծակոցը ցավեցնում է,

Բայց ցավն անցնում ու մոռացվում է։

Եվ թե քամուց չես վախենում,

Պարզ ճակատով ես ժամ մտնում

Ու տարբերում ես սուրբն ու պիղծը,

Մենք այս կռվում նույն ջոկատից ենք։