— Бауке, көңіліңізге келсе де айтайын, сіз тіршілікті мына әсем де жайлы кабинетіңіздей көретін сияқтысыз. Ал өмірдегіні анау қаптаған сөрелердегі сықып тұрған, ешкім оқымайтын кітаптарда жазылғандай деп ойлайсыз, білем.
— Көзімді ашқалы үйде де, түзде де естіп келе жатқаным: ойбай, қателеспе! Меніңше, адам баласына қателескеннен де қателеспеу қауіпті.
— Біреудің қатесі — басқаға сабақ. Ал ондай сүріншекті жұрт ақылдыға қоспайды.
— Жаныңа не керегін басқа түгіл кейде өзің де білмейсің. Қашан басың шақ етіп тасқа тигенше, көбелек қуған бала мысықтай құр далақтап босқа алданып жүресің.
— Сен білесің бе, адамзат баласының ең басты жауы — көлгірсу, екіжүзділік.
— Көпке топырақ шаша алмайсың.
— Бәрің де сол, екіжүзділіктеріңді бүркемелеу үшін жұртты сылтау етесіңдер. Мен сондаймын деуден гөрі бәріміз де сондаймыз деу, әрине, жеңіл.
