автордың кітабынан сөз тіркестері Магіла льва
Янка Купала

Паціху ўстала, нож агромны Ўзяла ў яго з-пад галавы І утапіла ў шыі соннай

1 Ұнайды

пушчу ўцёк, у ёй асеўся,

1 Ұнайды

Зямля сябе у зелень скрыла, Лес цёмны з ветрам гаманіў, Зязюля век людзям лічыла, А сонца цешылася з ніў.

Sofya Karmanдәйексөз келтірді2 жыл бұрын

Усе мы п'ём яго з дурноты, Жывём ні явай і ні сном. А прападзе к яму ахвота - Тады - па часе ўжо - плюём.

Над ёю з часам дрэвы палі, І горад вырас, як з зямлі, Яго Магілевам назвалі, Бо йнакш прыдумаць не маглі.

Яго высокую магілу - Дзе лес ды вецер панаваў, - Знаць, што вялікую меў сілу, «Магілай Льва» народ назваў

Прынесла добрыя ўсім весці, Што ўжо разбойніка няма; Яе віталі добрай чэсцю, З усімі цешылась сама.

вёску родную ляцела І расказала аб усім

думках думала няўпынна, Як ёй разбойніка згубіць, Якога не магла нявінна Ўжо так, як некалі, любіць.

Спазнаўшы панскія раскошы, Дзіцё сяла і грамады, Не мела сіл змагчы ў пустошы І адзіноцтва, і жуды.

автордың кітабынан сөз тіркестері Магіла льваЯнка Купала