Ішкі сыншыңызды жайына қалдыру үшін тер төксеңіз, сіз де көп ұзамай жағдайдың қалай өзгергенін көресіз. Сын біздің рухымызды жаншиды. «Мен елге ұнайтындай онша жақсы адам емеспін» деген сенімді нығайтады. Бұл, әрине, бізді ынталандырмайды, жылы сезімдерге қозғау салмайды. Бірақ сіз ішкі сыншыға тыныштық беріп, жөніне жіберген кезде, өзіңіздің ең жоғары деңгейіңізбен байланысқа түсесіз.
Сонымен, тексеріп көрейік. Миыңызда жағымды аффирмациялардан ғана тұратын плейлистті тыңдап үйренгіңіз келе ме? Өз ойларыңызға назар аударып, жағымсыз ойларды оң аффирмацияға алмастырып жүрсіз бе?
Айнамен жұмыс істей отырып ішкі дауысыңыз бен өзіңізге не айтып жүргеніңізді жақсырақ білесіз. Сонда өзіңізге ұрсып, сөгу қажеттілігінен арыласыз. Аз уақыттан кейін басқаларды да қатты сынамайтыныңызды байқайсыз.
Өзіңізге осы бар қалпыңыздан танбауға мүмкіндік берген сәтте автоматты түрде басқалардың да өз болмысында қалуына рұқсат бересіз. Олардың бойындағы кішігірім кем-кетік, түрлі әдеттер енді сізді қатты мазаламайды. Сіз басқаларды өзіңіз қалағандай етіп өзгертуге ұмтылмайсыз.
Басқаларды сынап-мінеп, кінәлауды тоқтатқан кезде, олар да сізге мін тағуды қояды. Әр адам еркін болуы керек.
Біздің сезімдеріміз — іс-әрекет үстіндегі ойлар. Ол үшін өзіңді кінәлап немесе ұялудың қажеті жоқ. Олар белгілі бір мақсатқа қызмет етеді және сіз ақыл-ойыңыз бен тәніңізді
Кіру не тіркелу пікір қалдыру үшін