Вазирахон марҳума қайнонасидан бир ҳикоя эшитганди: Бир йигит ва қиз севишиб турмуш қуришибди. Анча йиллар иноқ ва аҳил ҳаёт кечиришибди. Орада бир-биридан ширин фарзандлар туғилибди. Эр институтда, хотин эса мактабда ёшларга таълим-тарбия бериш билан машғул экан. Ўз касбларига меҳр қўйганликлари, эзгу ишларга бош-қош бўлганликлари боис ҳар иккаласи ҳам жамоаси, маҳалла-кўй олдида ҳурмат ва эътибор қозонишибди. Хуллас эру хотин ҳаётларидан мамнун, бахтидан масрур, иқболидан кўнгиллари тўқ, ҳузур-ҳаловатда яшар эканлар. Кунларнинг бирида оила бошлиғи касал бўлиб қолибди. Врачлар ҳар қанча уринмасин, аниқ ташхис қўя олишмабди. Натижада, қилинган муолажалар ҳеч қандай наф бермабди. Кундан-кунга йигитнинг аҳволи оғирлашиб, хасталик уни ҳолдан тойдирибди. Хотин елиб-югуриб, эрини шифохонама-шифохона, докторма-доктор олиб юрибди. Респуб­ликанинг кўзга кўринган врачлари ҳам йигитнинг дардига малҳам топа олмабди. Охири шифокорлар хотинга тақдирга тан беришни, эрини уйига олиб кетишни, қолган қисқагина умрини болалари олдида ўтказишни маслаҳат беришибди.

Хотин ноилож эрини шифохонадан уйига олиб келибди. Дўхтирлар беморнинг ўн-ўн беш кунлик умри қолганлигини башорат қилганликлари боис, бутунлай ҳолдан тойган, қуруқ гавдага айланиб қолган эрининг сўнгги кунларини оиласи даврасида ўтказишини маъқул кўрибди. Ҳар куни турли-туман мазали таомлар, қўлидан келганича иштаҳа очар дармондорилардан тайёрлаб, эрини парваришлай бошлабди. Тунларни бедор унинг ёнида ўтказибди. Яхши гаплар билан унинг кўнглини кўтаришга, қалбида яшашга умид уйғотишга ҳаракат қилибди. Дўхтирларнинг башоратига қанчалик ишонмасин, бошига тушган кўргуликнинг ҳақиқат эканлигини қанчалик англамасин, аёлнинг қалбида эрининг соғайиб кетишига умид учқуни сўнмаганди. Қандайдир ғайритабиий мўъжиза рўй беришини, эри хасталикдан фориғ бўлиб, оиласи бағрига, қадрдон ишига қайтишини чин дилдан истарди. Лекин ҳаётда ҳамиша ҳам мўъжизалар содир бўлавермайди…

Шифокорлар айтган ўн кунлик мухлат ўтгач, тўсатдан эрининг аҳволи оғирлашибди. Эртаси куни йигит ейиш-ичишдан қолибди. Аёл эрининг вақти-соати етганлигини англабди… Қўлидан нима ҳам келарди. Арслондай эрини ажалнинг қўлига топширишдан ўзга иложи йўқ. Кўзларига ўзгача бир илинж билан боқиб, мўлтираб турган эрига ҳеч қандай ёрдам бера олмасдан, қуруқ томошабин бўлиб, кутиб ўтирганидан дили тилка-пора бўлибди. Нима қилишини, кимдан ёрдам сўрашни, қайси нажот эшигини қоқишни билмабди. Ноиложликдан шахсий кутубхонасида мавжуд тиббиётга оид китобларни, қўлланмаларни титкилашга тушибди. Кейинги куни шаҳарнинг энг катта кутубхонасига тушиб, жигар хасталикларини даволаш бўйича рус, ўзбек тилида эълон қилинган барча материалларни тўплай бошлабди. Диққатга сазовор мақолалардан нусхалар кўчириб, кечалари уларни таҳлил қилибди. Уч-тўрт кун ўтиб, табобатдан деярли бехабар бўлган аёл эри чалинган хасталик ҳақида унча-бунча тасаввурга эга бўлибди. Олган билимлари ёрдамида ўлим тўшагида ётган эрини ўзича даволашга киришибди. Бир оз фурсат ўтиб, йигитнинг аҳволи сал яхшилангандай бўлибди. У кам-камдан таом истеъмол қила бошлабди. Муолажалар самара бера бошлаганидан руҳланган аёл энди Ибн Синонинг «Тиб қонунлари»ни мутолаа қилишга киришибди. Халқ табоботига оид рисолаларни сабот ила ўргана бошлабди. Инсоннинг жигарига даво бўладиган доривор ўсимликларни қидириб, бозорма-бозор, табибма-табиб, тоғма-тоғ юрибди…

Мўъжиза рўй берибди. Оллоҳнинг каромати, аёлнинг қилган тоат-ибодатлари туфайли йигит уч ой ўтиб, оёққа турибди, олти ой ўтгач, ҳеч нарса кўрмагандай ишга чиқиб кетибди…

Ана муҳаббатнинг кучи, ана садоқатнинг қудрати!