«кірме» болса, соны түн баласында ақтармалап, шикілі-пісілі домалатып, қылғып салып отыратын мақорда бықсық байлар, талай бәле басы атқамінерлер болады». Кейін есейе келе Қаныш жаратылыс қайта жанданып гүл-жапырағын жайған адам бойында да мейірім, қайырым, сүйіспендік, махаббат тәрізді асыл сезімдер қайта бүр жарған қамсыз-мұңсыз осындай мамыражай шақта да надан, қарау жандардың қатыгездік, жексұрындық, жауыздық пиғылдары қалмайтынын көрді. Қыр тіршілігінің меңіреу, түлей көріністерінен аулақ ұстап, ата-анасы мұның бейкүнә бала көңілін жараламауға тырысып бағыпты-ау...
Содан да болар, балалық шағы Қаныш жүрегінде өмір бойы естен кетпес таңғажайып ертегі дүниесіндей сақталып қалады...
