Кірпігің тізіліп, миыма қадалар. Нұр көзің сүзіліп, ойыма от салар. Түбіме сүңгі деп, санамды бопсалар. Мені өзінің тұңғиығына тартады, сабы-рыма мың батпан жүк артады. Жәдігөйдің си-қырындай жанымды жаулайды, барша сезімім мен тұла бойымды баурайды. Көзіңе көзім шар-пысқанда, өзге әлемді ұмытамын. Жанардағы шуағыңмен жаураған жүрегімді жылытамын. Жақұттай жанарыңнан, ақықтай тамағыңнан бір сүй-сем арманым жоқ
Жүсіп Зылиқа
·
Әділбек Нәби
