«Уйнинг хўжайини» деганда биринчи ўринда хаёлимизда кучи билан уй аъзоларини эзадиган, бақириб-чақирадиган, негатив тарбия усулларини амалда қўллайдиган, яъни урадиган, жазо берадиган ва қўрқув туйғуси билан каттаю-кичикни тартибга чақирадиган ота-оналик модели жонланади. Шундай эмасми?
Бир эслаб кўринг-а, болалигимизда отамизнинг ёнида оёқларимизни устма-уст чалкаштириб ҳам ўтира олмасдик. Агар шундай қилганимизда улардан аниқ калтак ердик. Ҳолбуки, ота-онамиз ёнида «ҳурмат» кўрсатиб туришимиз, гапиришимиз, ҳаракатларимизга эътибор қаратишимиз учун улардан қўрқишимиз шарт эмас. Аксинча, инсон қўрққан кишисини ич-ичидан ҳурмат қилмайди. Келинглар, бир мисол келтирамиз.
Baqirmaydigan onalar
·
Xadicha Kubro Tongar
