Менің ауылда жасы тоқсанға келген атам бар, — деп Әдия жігіттің мақтау сөзіне мән бермеген күйі ойын одан әрі жалғады. Атамның бір сандық толы ескі кітаптары бар. Маңына адам баласын жолатпайды. «Аумалы-төкпелі замандардың қып-қызыл өртінен де, қап-қара алапат жойқын дауылынан да аман-есен алып шыққанмын. Енді арқа-басымыз кеңіп, ел санатына қосыла бастаған кезде қайдағы бір әліппе жаттаған шала сауатты біреудің қолынан опат болғанын көргім келмейді. Кімде-кім ескі кітаптарымның сырын түсінетіндей біліммен келетін болса, сандықтың кілтін де соның қолына тапсырып кетемін», — дейді. Атамның осы сөзі түрткі болды ма, тарихшы болуды ұйғардым.
