– Шапаныма қарап кедей деп ойладың-ау, балам. Бұл жыртық шапанның ішіне он сегіз мың ғаламның байлығы сыйып жатыр. Ол қазынаны көкірек көзі барлар ғана көреді. Нағыз байлық тыста емес, іште бо-лады. Іштегі байлық тасиды, сырттағы байлық тона-лады. Мал бір жұттық. Ал алтын, күміс ұры шақы-рады. Елі байдың өзі бай деген. Ең бірінші жұртым тоқ болсын. Ауылда болса ауызға тиеді, елде болса ерінге тиеді. Халқым тоқ болса мен аш қалмаспын. Мені қуантқың келсе осы жерге қала салып бер, – деді. Патша пайғамбарды мүсіркегеніне ұялып, қалай ақталарын білмей тұр еді
Әзірет Сұлтан аңыздары
·
Әділбек Нәби
