– “… тутиб қолгудай бўлса…” деб ўйлагандим, – дедим мен. – Хуллас, бепоён бир жавдарзор тасаввуримдан кетмаяпти. Унда жажжи болалар ўйнаб юрибди. Минглаб болалар. Атрофда улардан бошқа ҳеч кас йўқ – мендан ташқари. Аллақандай жар лабидаги қояда турибман. У ердан жавдарзорда ўйнаб юрган болаларни кузатиш ва жарликка яқинлашиб келаётганларни эса тутиб қолиш – бор-йўқ қиладиган ишим шу. Агар болалар орқа-кетига қарамай югураётиб жарга яқинлашиб қолганини кўрсам, ўша заҳоти ҳозир бўлиб, уларни ушлаб қоламан, тушуняпсанми? Кунбўйи шундай қилган бўлардим. Жавдарзордаги болаларни қўрувчи бўлишни хоҳлайман. Биламан, бу аҳмоқлик. Лекин мен жудаям хоҳлаган касб фақат шу. Биламан, ғирт аҳмоқлик.
Фиби узоқ вақт индамади. Кейин “Дадам сени ўлдиради”, деб қўйди, холос.
Жавдарзордаги халоскор
·
Жером Сэлинжер
