Шынайы фақиһ (фиқһ ілімінің маманы, дін ғалымы) – Алланың мейірімінен үміт үздірмеген және жұртты Оның азабынан сақтандырған, Аллаға қарсы келерлік мәселелерде адамдардың азғынды ойларына ауыздық болған және Құраннан басқа нәрседен медет күтпеген адам. Ілімсіз ғибадатта, түсінбей оқыған ілімде және ойланып, мән бермей оқуда еш жақсылық пен берекет жоқ».
Қорқыныштың да қорқыныштысы бар. Оның ең қорқыныштысы – нәпсінің жетегінде кету және еш өлмейтіндей қайырсыз құмартуға беріле салу. Нәпсінің жетегінде кету адамды ақиқаттан адастырып, құмартушылыққа бой алдыру ақыретті ұмыттырады. Абай болыңыздар! Дүние бетін бұрып әрі кетуде, ақырет болса жақындап келеді. Бұлардың әрбірін қалаушылардан болыңдар, бүгін тіршілік ету уақыты (бұл дүниеде) есеп жоқ, ертең болса есеп күні (ақыретте) тіршілік-күйбең жоқ»
Құл Раббысынан өзге ешкімнен бір нәрсе дәметпесін, тек күнәларынан қорықсын. Білімсіз адам білмеген мәселелерін сұрауға ыңғайсызданбасын. Өзінен білмеген бір мәселе сұралған кезде ғалым да: «Ең дұрысын Алла біледі» деуден тартынбасын. Иман сақтаудағы сабырдың орны – бастың денедегі орны сияқты. Сабыры болмағанның иманы да жоқ».
сөз қозғағанда, оның басты қасиеттері: шыншылдық, қайырымдылық, жомарттық болғандығын көреміз. Әбу Бәкірдің мұсылман болған шақта жинаған қырық мың дирхамын Ислам жолына жұмсау үшін Алла елшісіне әкеліп беруі – қазіргі қоғам мұсылмандары үшін орны толмас өнеге.
Мына он кісі Жаннатқа кіреді: Әбу Бәкір, Омар, Осман, Али, Зүбәйр ибн Әууәм, Талха ибн Ұбайдулла, Сағд ибн Әбу Уаққас, Әбу Ұбайда ибн Жаррах, Абдуррахман ибн Ауф және Саид ибн Зәйд (р.а.)».
