Өзді-өзінен қашатын адамға таптырмас айла. Ішіне үңілгісі келмегендіктен… уақыттың бәрін жұмыспен, ойынмен толтырып тастауға талпынады. Өйткені бұл — бәрін ұмытқысы келетін
Біз сол сәтте ғана бар екенімізді, бақытты екенімізді, үйді-үйге тарқағанда жабырқаулы жалғыздығымызды арқалап қайтатынымызды ішімнен қайталап, ұмытып қалмас үшін…
Адамды жақын танымай, бастапқы романтикамен оны ойша идеал жасап алып, соған табына сүю бір бөлек екен де, оны бар қатесімен, пендешілігімен жүрегіңе орнықтыра алу тіптен басқаша екен. Ол үшін батылдық керек пе, әлде ессіздік пе?..
