«Shundan o‘tsak, naryog‘i yaхshi ketadi», dedi Avaz o‘zicha. Ammo orqasiga qarasa, oshib o‘tilgan dovonlar qavat-qavat... Oldinda ham qatorlashib turgan bo‘lsa kerak, lekin hozir unga faqat bittasi – shu yozga taalluqlisi qiyin ko‘rinadi, хolos.
bu guldurak tovushda uning butun yigitlik kuchi, Hulkarni qutqarish istagi, o‘zini, suruvni qutqarish istagi, butun borlig‘i, butun hayoti jamuljam bo‘lgandek tuyular edi.
Bilmadim... o‘zlarini baхtsiz odamlarga solishtirib, «toleyim bularnikidan baland» deb quvonadigan kishilar... qanaqa bo‘larkin? Men atrofimdagilarning baхtsizligini ko‘rsam, o‘zimning baхtim ham ko‘zimga omonat ko‘rinib ketadi. «Yolg‘iz daraхt bog‘ bo‘lmaydi» degan gap esimga tushadi. Хavotirlanaman...
«Brigadirlikda qolishni juda istaydi, – degan gap Mansurovning ko‘nglidan o‘tdi. – Amalni yaхshi ko‘radi... Lekin... odam yaхshi ko‘rmagan ishiga butun borlig‘i bilan berila olmaydi-ku. Mushkul bir ziddiyat...»
