Кітаптан алынған дәйексөздер Qimmatga tushgan xatoавтор Komil Sindarov
Оқ қушлар мабодо жуфтини йўқотса, ўзларини баландликдан тошларга уриб ҳалок қилар экан. Шунчалик садоқатни қайдан олар экан бу жониворлар! Инсон-чи? Инсон бунга қодирми? Қодир экан. Бугун мен ҳам ўша оққушнинг кўйига тушиб қолмадимми? Йўқ, йўқ Вазира, эсингни йиғ! Қалбингдаги умид чироғини ўчирма!
2 Ұнайды
усиз мен ким бўлдим, яшашимдан нима маъни?
2 Ұнайды
Вазира опа! Сизнинг ўрнингизда бўлганда мен ҳам шундай йўл тутган бўлар эдим. Негаки, менинг хаёлимд
Муҳаббат эски нарса, лекин ҳар бир қалб уни янгилайди деганларидек,
Аммо кейинги пайтда бу хайрли ишнинг ортга сурилиб бораётганидан кўнгли хижил бўла бошлаган онани тинчлантириш Вазирага осон бўлмай қолди.
«Сиз доимо тирикдирсиз, тирикдирсиз Онажон,
Бизнинг ғаму қувончларга шерикдирсиз Онажон».
Эй Парвардигор, Яратган Эгам сенга умр бўйи сиғиндим, қолган умримни ўзингга бахшида айлай, бир ўтинчим бор, менга боламни қайтариб бер...»
Бир томондан қирқ йил бирга умр гузаронлик қилган сирдоши, сафдоши, ёстиқдошидан жудо бўлиш, иккинчи томондан суянган тоғи, кўзининг нури, азиз фарзандидан ажралиш Сафар акани довдиратиб қўйди. Унга яшашнинг қизиғи йўқдай, ҳаётнинг маъноси қолмагандай эди.
Кечга яқин мутахассислар унинг ёрдамида Баҳром Сафаровични олиб кетган автомашина ҳайдовчиси ва икки номаълум шахснинг фотороботини чизишди.
Ортимга бурилиб қарасам, бояги машина жойидан зарб билан қўзғалганини кўрдим.