Аммо кўнглим сезиб турибди, шу Марзияда бир гап бор. У билан илк бора учрашган пайтидаёқ унинг ниманидир яшираётганлиги, ёлғон гапириб турганлиги аён эди. Терговчиларнинг топган гапи «далил етишмайди!», «исбот йўқ!». Қанақадир «айбсизлик презумпцияси»ни пеш қилишади. Нима, жиноятчи сенга «ҳаммасини мен қилганман» деб тан олиб турсинми? Ҳамма ҳам ўзини оқлашга, беайб кўрсатишга ҳаракат қилади-да. Бир-икки кун қамоқда ётса, дарров тилга киради қўяди!
