Мұғалімдер біреу бір нәрсе десе болды, «Иә, иә. Солай. Дұрыс айтасыз» деп, бас шұлғып келісе береді. Оларға сенің бастауышта тәртіпті болғаның, отбасың жайлы басқалардың не ойлайтыны түк қызық емес. Олардың бар ойы ондай бұзық балалар колледжге барса, басқа балаларды да бұзады. Бәлкім, мен өзімді қолға алып, колледжге түсуге тырысып көрермін. Түсе алам ба, жоқ па, білмеймін. Бірақ тырысып көруіме болады. Касл-Роктан көзімді жоғалтып, басқа қалаға кетіп, кәрі әкем мен ұры-қары бауырларымды ешқашан көрмесем екем. Мен… мен өзімді ешкім танымайтын жаққа кеткім келеді. Адам болып, аяққа тұрғанша ешкім жолымды кесіп, аяғымнан шалмаса ғой деймін. Әттең, олай істей алмаймын.
— Неге? Неліктен олай істей алмайсың?
— Адамдар. Адамдар аяғымнан тартады.
— Кім? — деп сұрадым, ойымда мұғалімдерді немесе жаңа белдемше алу үшін біреуді ұры атандырған Саймонс ханым секілді оңбаған жандарды не болмаса Эйс, Билли, Чарли секілді тентектердің жанынан шықпайтын Эйболл ағасын, тіпті өз әке-шешесін айтып жатқан болар деп. Бірақ ол:
