Ілімге қол жеткізу үшін ойлану – күндіз ораза ұстаумен, ал оны оқу түнде құлшылық жасаумен тең. Алла тағалаға мойынсұну – құлшылық, таухид, құрмет, күмәнді нәрселерден сақтану, сила рахимде болу – ілім арқылы жететін нәрселер.
«Мақтану тек ғылым иелеріне жарасады. Өйткені олар тура жолда болумен қатар мұқтаж жандарға тура жолды көрсетеді. Әркімнің деңгейі білімімен өлшенеді. Ал надандар ғалымдарға дұшпан. Ғалым ешқашан өлмейді. Адамдар өледі, ғалымдар әрқашан тірі».
Пайғамбарымыз (с.а.с.) тағы бір сөзінде: «Адамдардың ең жақсысы – мүмін ғалым. Ол қажет кезінде көмек береді. Қажет емес кезде өз-өзімен болады»6, – деген.
Егер адам баласы көбінесе тәкаппарлық, қызғаныш және соған ұқсас жаман қасиеттерден сақтана алмаса, адамды өкінішке душар ететін осындай нәрселерден сақтанатындай білім алуы парыз. Бұл ілім оған қалай парыз болмасын?! Өйткені ардақты Пайғамбарымыз (с.а.с.) бір хадисінде: «Үш нәрсе адамды құрдымға жібереді: шектен тыс сараңдық, толықтай қалауына сай әрекет ету және кісінің өзін жақсы көруі»59, – деген.
Осы түсіндірмемізбен ілімді үйрету мен үйренудің артықшылықтары анықталды. Ілім барлық нәрседен жоғары болғандықтан, әлбетте, оны үйренуге тырысу – ең ұлы нәрсені қалау, ал үйрету – ең пайдалы нәрсеге қол жеткізу.
Алла елшісі (с.а.с.) сахабасы Муазды Йеменге аттандырып тұрып былай дейді:
«Сенің себепкерлігіңмен Алла тағаланың бір кісіні тура жолға алып келуі – сен үшін дүние мен оның ішіндегінің барлығынан хайырлы».37
