«Көңілсіз боп жүру – күнә» дейді ғой.
Күнәмыз бар шаш-етектен онсыз да.
Ауыр жүк боп асылады кейбір ой.
Қиын шығар ол ойды ұғу қамсызға.
Қалың ойдың жетегінде жүремін.
Сол үшін де аз күлетін шығармын.
Көңілсіздік мендегі, кім біледі,
көптігінен шығар, бәлкім, күнәмнің.
Кейде достың көңілі үшін күлемін.
Бірақ оным жасанды ма, біртүрлі.
Қара бұлттан тазарса егер жүрегім,
көрер ме едің Күнге ұқсаған күлкімді?
