Дәуіт пайғамбар (а.с.) темірді балқытып, сауыт-саймандар жасап, темірден түйін түйсе, Сүлеймен пайғамбар (а.с.) Бәлқыстың тағын өзіне көзді ашып-жұмғанша алғызуы арқылы материалдық денені басқа мекенге тез тасымалдауға болатынын сездірді. Бірақ бүгінгі күні бейнені алыстан тасымалдау жүзеге асқанмен, заттық дене әлі көзді ашып-жұмғанша басқа мекенге тасымалдана қойған жоқ. Мұса пайғамбар (а.с.) аса таяғымен түртіп, жерден су шығару арқылы жер асты пайдалы қазбаларына назар аудартқан. Ибраһим (а.с.) отқа жанбау арқылы отқа жанбайтын элементтердің барлығына ишарат жасаған. Иса пайғамбар да (а.с.) небір жазылмайтын кеселдерді емдеп жазу арқылы әр ауруға ем табуға болатындығын тұспалдаған, т.б. Бұның барлығы ғажап емес пе?! Осыған қарап «әр пайғамбар ғаламдық өркениеттің де негізін қалаған» деп айтушы ғалымдар да жоқ емес.
