Қазақ балаға ат қоюға ешқашан немқұрайды қарамаған. Керісінше, басқа бас қосылатын қуанышты күнге ерте бастан дайындалған. Балаға ат қою рәсімін ата-анасы әл-ауқатына қарай той-томалақ жасап өткізетін: дұға оқып, азан айтып ат қойған адамға жол-жоралғысымен сый-сияпат көрсетілетін. Әдетте осының бәрін молда атқаратын. Ондайда әрине, баланың аты арабтың сөздік қорынан таңдап алынады. Балаға атты сол үйдің немесе ауылдың ең үлкен кісісі де қоятын-ды. Ондайда нәрестеге деген әке-шеше үй-ішінің зар тілегі, күткен үміті көрініп тұратын батырлық, байлыққа, атақ-дәрежеге, бедел, білікке байланысты есімдер содан пайда болған. Ол да задында араб есімдері болып келетін, тек оған бай, төре, молда, бек, мырза деген қосымшалар тіркеледі. Жасамыс, яки қартайып жасы жеткен кісі болса, оның баласы әкесінің жасына орай Елубай, Алпысбай... Тоқсанбай деген есімдерге ие болатын. Балаға ертеде өткен әулие кісілердің есімдерін қою күпірлік саналған: Оларды қатын-қалаш, бала-шағаның аузына салып, кім көрінген былапыттап жүрмесін деген кеп ол...
