аяйтынмын. Бірақ қазір, мейлі, ешқандай қайғы-қасіретіңіз болмаса да, мейлі, ешқандай қорқынышыңыз болмаса да, тіпті Гондордың мойынсұнатын патшайымы болсаңыз да, мен сізді бәрібір жақсы көре беретін едім, Эовин. Ал сіз, сіз мені ұнатасыз ба?
Мына сөзден кейін Эовиннің тас жүрегі жібіп сала берді, не болмаса өзі оны түсіне бастағандай күй кешті. Күтпеген жерден қыс зым-зия болып жоғалып, жарқыраған күн жылт етіп шыға келді де, оған күле қарағандай болды.
— Мен Минас Анорда қалдым, күн мұнарасында қалдым, — деді ол. — Ал енді қараңызшы! Көлеңке деген атымен жоқ болып кетті. Бұдан былай мен қылыш асынған қыз болғым келмейді, ержүрек салт аттылардың ешқайсысымен де жарыспайтын боламын, тек өлім туралы әндерді тыңдап, рахаттануды тоқтатамын. Мен енді бұдан былай емші боламын, жердегі өскен тіршілік иесінің барлығын жақсы көретін боламын. — Сөйтті де ол қайтадан Фарамирге қарады. Сосын тағы мына сөзді қосты.
— Менің енді патшайым да болғым келмейді. — Оның бұл сөзі жанына майдай жағып, Фарамир көңілденіп күліп жіберді.
