ол жақта мен сендерге не істей алам, асырап-сақтай алам ба?! Сүйіспеншіліктен басқа ішкі жан дүниемде ештеңе жоқ! Адамдар мен жайлы не айтатынын білем. Бірақ сендер, менің махаббатымнан туылғандар, жүрегімде мәңгі сақталасыңдар», – ыстық моншақтар жанарының бір шетіне қарай жиналды да, алаңсыз ұйықтап жатқан балақайдың алақанына ағып түсті.
– Болды! Жетер! – көз жасын сүртті де, сергек қимылдап, сенімді түрде, үміттене шыт перде арқылы түсіп тұрған сәулеге ұмтылды. Бүгін оны ауыр күн күтіп тұр.
Таңғы шықтың үстімен әпкесінің үйіне жүгірді. Саргылаана түсінеді... кешіреді... жібереді... Жүрегінде түннің өлең жолдары дүрсілдеп тұр
