Սուսաննա Հարությունյան
Աննա Ղազարյան
Մարիա Ղազարյան

ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅԱՆ ԹԵՎԵՐՈՎ

Шрифты предоставлены компанией «ПараТайп»

շապիկի ձևավորումը՝ Արաբո Սարգսյանի

թարգմանությունը՝ Մելանիա Միքայելյանի

© Սուսաննա Հարությունյան, 2018

© Աննա Ղազարյան, 2018

© Մարիա Ղազարյան, 2018

Գրքի հերոսները երեխաներ են: Ցանկացած տարիքում նրանք մեծերի ուշադրության, հասկացողության, հոգատարության և աջակցության կարիքն ունեն: Երեխաները նրբորեն են զգում կեղծավորությունը և չեն ներում դավաճանությունը: Սեր, ընկերություն և ամուր ընտանիք՝ ահա նրանց երջանկության բաղկացուցիչները: Եվ հանուն դրա նրանք ընդունակ են խենթության:

12+

ISBN 978-5-4493-1263-1

Создано в интеллектуальной издательской системе Ridero

Оглавление

1. ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅԱՆ ԹԵՎԵՐՈՎ
2. ԳՏՆՎԱԾ ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆ
   1. ԳԼՈՒԽ 1. ԷԼԵՆԸ
   2. ԳԼՈՒԽ 2. ՔՍԵՆԱՆ
   3. ԳԼՈՒԽ 3. ԼԱԲՈՐԱՏՈՐԻԱՅՈՒՄ
   4. ԳԼՈՒԽ 4. ՆԿԱՐՆԵՐԻ ՑՈՒՑԱՀԱՆԴԵՍԸ
   5. ԳԼՈՒԽ 5. ՇԵՅԽ ԱԼԻՆ
   6. ԳԼՈՒԽ 6. ՀԻՎԱՆԴԱՆՈՑՈՒՄ
   7. ՎԵՐՋԱԲԱՆ
3. ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆ ՉԷՐ ԼԻՆԻ…

ԳՏՆՎԱԾ
ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆ

ԳԼՈՒԽ 1. ԷԼԵՆԸ

Լ­րա­ցել էր Է­լե­նի վեց տա­րին: Ծննդ­յան օր­վա առ­թիվ ծնող­նե­րը նրան ռո­բոտ էին նվի­րել, ռե­տի­նե զվար­ճա­լի մի հրե­շիկ՝ Ք­սե­նա ա­նու­նով: Իսկ ի­րենք նրան ­Տես­լա ան­վա­նե­ցին: Եվ չնա­յած ­Տես­լան ոչ մի բա­նով չէր տար­բեր­վում մյուս ին­տե­րակ­տիվ խա­ղա­լիք­նե­րից, սա­կայն Է­լե­նը նրան բո­լո­րից շատ էր սի­րում:

­Փոք­րիկ ­Տես­լան շատ ա­նու­շիկ էր ու բա­րի: ­Նա կա­րո­ղա­նում էր գլխով ա­նել, շար­ժել ա­կանջ­նե­րը, ձեռ­քե­րը, ծափ տալ, եր­գել, ծի­ծա­ղել ու լաց լի­նել կամ պար­զա­պես իր ժպի­տով ու­րա­խաց­նել աղջ­կան, նաև կուչ ե­կած քնել նրա ձեռ­քե­րի մեջ: ­Հենց Է­լե­նը սեղ­մում էր նրա ո­տիկ­նե­րը, ­Տես­լան խույս էր տա­լիս և ­խո­սում իր լեզ­վով. «Ս­պա­սի՛ր, ես դեռ քնած եմ»: Եվ նո­րից քնում էր: Հ­րե­շիկն այն­քան էր հմա­յել աղջ­կան, որ Է­լե­նը միշտ ան­բա­ժան էր նրա­նից: Է­լե­նի եղ­բայ­րը՝ Ար­թու­րը, նրա­նից ութ տա­րով մեծ էր: ­Նա տասն­չորս տա­րե­կան էր: ­Բարդ հա­սակ, ընդ ո­րում՝ ամ­բողջ ըն­տա­նի­քի հա­մար: Ար­թու­րի գլխում միայն տե­սա­խա­ղերն էին, իր ըն­կե­րու­հի ­Յուլ­յան և­ ըն­կեր­նե­րը՝ հա­մա­դա­սա­րան­ցի­նե­րը, ո­րոնց հետ նա ժա­մա­նակ էր անց­կաց­նում սրճա­րա­նում և ­տուն էր վե­րա­դառ­նում միայն կես­գի­շե­րին: Երբ էր հասց­նում դա­սե­րը ա­նել և ­սո­վո­րել գե­րա­զանց, առեղծ­ված էր բո­լո­րի հա­մար: ­Տա­րի­քա­յին մեծ տար­բե­րութ­յունն էլ կան­խո­րո­շել էր այն պայ­ման­նե­րը, ո­րոնց մեջ ինք­նու­րույ­նա­բար մե­ծա­նում էին ե­րե­խա­նե­րը: Ն­րանք ընդ­հա­նուր հե­տաքրք­րութ­յուն­ներ չու­նեին: Այդ պատ­ճա­ռով էլ նրանց միջև ա­ռանձ­նա­հա­տուկ մտեր­մութ­յուն ևս ­գո­յութ­յուն չու­ներ: Չ­նա­յած դրան՝ Է­լե­նը միշտ զգում էր և ­գի­տեր, որ կա­րող է հույ­սը դնել եղ­բոր վրա: Ուս­տի, երբ մտո­րում էր ա­պա­գա դպրո­ցի մա­սին, Է­լե­նը մտա­ծում էր. «Ու՞մ մոտ թող­նեմ Ք­սե­նա­յին: ­Գու­ցե Ար­թու­րի՞: Ո՛չ: Ար­թու­րը կմո­ռա­նա նրա մա­սին: Եվ Ք­սե­նան կմնա քաղ­ցած, մրսած ու մե­նակ: ­Սա­կայն առջ­ևում դեռ մի տա­րի էլ կա: Հ­նա­րա­վոր է, որ այդ ժա­մա­նա­կա­մի­ջո­ցում շատ բան փոխ­վի, և ­լու­ծումն էլ գտնվի»:

Ե­թե Է­լենն ի­մա­նար, թե ինչ կերպ կմարմ­նա­վոր­վեին իր մտքե­րը…

Էլե­նը հա­ճա­խում էր ման­կա­պար­տեզ: Ք­սե­նան էլ՝ իր հետ: Է­լե­նը տար­ված էր կեր­պար­վես­տով: ­Հե­տաքր­քիր աշ­խա­տանք­ներ էլ ու­ներ: Ծնող­նե­րը նրան թույլ էին տվել նկա­րա­զար­դել իր սեն­յա­կի պա­տե­րը: Սեն­յա­կը կար­ծես կեն­դա­նա­ցել էր պայ­ծառ գույ­նե­րից: Այն էլ այն­պես, որ ան­գամ ­Տես­լան հիաց­մուն­քից ծա­փա­հա­րեց:

Է­լե­նը խա­ղում էր մեծ թե­նիս: ­Հա­ջո­ղութ­յուն­ներ էլ ու­ներ: Աղ­ջի­կը սի­րում էր հանգստ­յան օ­րե­րին ի­րենց տան բա­կում սե­ղա­նի թե­նիս խա­ղալ ծնող­նե­րի հետ: Իսկ Ք­սե­նան հե­տաքրք­րութ­յամբ հետ­ևում էր խա­ղին:

Է­լե­նը սո­վո­րում էր նաև պա­րա­հան­դե­սա­յին պա­րեր: ­Նա դեռ նոր էր սկսել պա­րա­պել ­Նա­տալ­յա­յի հետ և­ ար­դեն տար­բե­րա­կում էր չա-չա-չա պա­րի տար­րե­րը:

— …Ի՛­…աջ դարձ: Երկ­րորդ քայ­լը­…ոտ­նա­թա­թե­րի ծայ­րե­րին: Պտույտ՝ մեկ, եր­կու, ե­րեք:

Ք­սե­նան լուռ նստում էր դահ­լի­ճում:

Է­լե­նը զբաղ­վում էր նաև ե­րաժշ­տութ­յամբ. դաշ­նա­մուր էր նվա­գում, եր­գում էր երգ­չախմ­բում: Ք­սե­նան ևս ­մաս­նակ­ցում էր այդ ա­մե­նին: Աղ­ջի­կը հա­ճույ­քով էր հետ­ևում Ք­սե­նա­յին, ո­րը ե­րաժշ­տութ­յան ա­ռա­ջին իսկ հնչյուն­նե­րից սկսում էր պա­րել ու ծա­փա­հա­րել:

­Մի ան­գամ Է­լե­նը ­Տես­լա­յին իր հետ տա­րավ սոլ­ֆե­ջիո­յի դա­սին: ­Բայց ի­զուր: Ք­սե­նան ոչ միայն տա­պա­լեց դա­սը, այլև հա­վա­սա­րակշ­ռութ­յու­նից հա­նեց Լ­յուդ­մի­լա Ա­լեք­սեև­նա­յին, ո­րը բո­լո­րո­վին չու­ներ հու­մո­րի զգա­ցում և ­տե­ղի ու­նե­ցա­ծը անձ­նա­կան վի­րա­վո­րանք էր հա­մա­րում: ­Հա­նուն ար­դա­րութ­յան պետք է նշել, որ կա­տար­վող դեպ­քե­րը իս­կա­պես ան­սո­վոր էին: ­Սո­վո­րա­բար սոլ­ֆե­ջիո­յի պա­րապ­մունք­նե­րի ժա­մա­նակ կա­տար­յալ կարգ ու կա­նոն էր տի­րում: Ա­շա­կերտ­նե­րը ճշտութ­յամբ կա­տա­րում էին ա­ռա­ջադ­րանք­նե­րը: Լ­յուդ­մի­լա Ա­լեք­սեև­նան խիստ ման­կա­վարժ էր: ­Դե, ա­ռար­կան էլ աչ­քի չէր ընկ­նում դյու­րութ­յամբ: Իսկ այս­տեղ բո­լո­րը տե­ղի-ան­տե­ղի ծա­փա­հա­րում էին, ծի­ծա­ղում, աղմ­կում, ի­րար խոսք կտրում՝ հետ­ևե­լով Ք­սե­նա­յին, ո­րը, հայտն­վե­լով ու­շադ­րութ­յան կենտ­րո­նում, բո­լո­րո­վին կա­պը կտրեց: Այդ ա­մե­նի հետ­ևան­քով Է­լե­նին հի­շեց­րին նրա բո­լոր բա­ցա­կա­յութ­յուն­նե­րը պա­րապ­մունք­նե­րից, ա­ռար­կա­յի նկատ­մամբ ան­պա­տաս­խա­նա­տու վե­րա­բեր­մուն­քը և ­դուրս ա­րե­ցին դա­սա­րա­նից:

— ­Հի­մա գո՞հ ես, — միայն կա­րո­ղա­ցավ ա­սել Է­լե­նը:

­Բայց և­ այն­պես, Ք­սե­նան ըն­դա­մե­նը ռո­բոտ էր: Իսկ Է­լե­նը այն­քա՜ն էր ու­զում, որ այդ հրե­շի­կը լի­ներ իր հա­րա­զատ ու մտե­րիմ, իս­կա­կան, կեն­դա­նի ըն­կե­րը:

Աղ­ջի­կը բազ­մա­թիվ այլ հե­տաքրք­րութ­յուն­ներ ևս­ ու­ներ: Այդ պատ­ճա­ռով էլ, չդի­մա­նա­լով ֆի­զի­կա­կան ու հու­զա­կան ծան­րա­բեռն­վա­ծութ­յա­նը, նա հա­ճախ էր հի­վան­դա­նում: Ի վեր­ջո, ծնող­նե­րը ո­րո­շե­ցին սահ­մա­նա­փա­կել նրա պա­րապ­մունք­նե­րի շրջա­նա­կը՝ ընտ­րութ­յան ի­րա­վուն­քը թող­նե­լով նրան:

Է­լե­նը գի­տակ­ցում էր՝ ընտ­րե­լը այն­քան էլ հեշտ գործ չէ: ­Պարզ­վեց՝ Ք­սե­նան էլ լա­վա­գույն օգ­նա­կա­նը չէր այդ հար­ցում: Է­լե­նը նրան դի­մեց խնդրան­քով.

«Ք­սե­նա՛, գու­ցե դու գի­տե՞ս, թե ին­չից հրա­ժար­վեմ»: ­Բայց Ք­սե­նան լուռ էր: Ն­րա դա­տարկ, ո­չինչ չար­տա­հայ­տող կա­նաչ աչ­քե­րը թա­խիծ էին ներշն­չում: Եվ Է­լե­նը, լաց լի­նե­լով, դուրս վա­զեց սեն­յա­կից: Ն­րա հա­մար վի­րա­վո­րա­կան էր, որ իր լա­վա­գույն ըն­կե­րը ըն­դա­մե­նը խա­ղա­լիք է, որն ըն­դու­նակ չէ կա­րեկ­ցե­լու, խոր­հուրդ­ներ տա­լու: ­Հատ­կա­պես այդ պատ­ճա­ռով էլ նա ե­րա­զում էր, որ, հնա­րա­վոր է, Ք­սե­նան երբ­ևի­ցե կկեն­դա­նա­նա: ­Շա­բաթ օ­րը Է­լե­նը հրա­վիր­ված էր երգ­չախմ­բի ըն­կե­րու­հու՝ ­Լե­րա­յի ծննդյան տա­րե­դար­ձին: ­Լե­րան Է­լե­նից մեկ տա­րով մեծ էր և ­բո­լո­րո­վին նման չէր նրան. հան­գիստ էր և ­տա­րի­քից մեծ էր եր­ևում: ­Թերևս մի փոքր էլ՝ ձանձ­րա­լի: ­Բայց Է­լե­նը սի­րում էր ­Լե­րա­յին նրա բա­րութ­յան ու սուր մտքի հա­մար: Երբ ա­զատ ժա­մա­նակ էր լի­նում, նրանք միա­սին լու­ծում էին գլուխ­կոտ­րուկ­ներ, կա­ռույց հա­վա­քում: ­Լե­րան դրա­նում ի­րեն հա­վա­սա­րը չու­ներ:

­Տա­րե­դար­ձը նշե­ցին զբո­սայ­գում, որ­տեղ կա­յին շատ լավ ման­կա­կան հրա­պա­րակ­ներ և ­բազ­մա­զան զվար­ճա­լիք­ներ:

Ե­ղա­նակն էլ հրա­շա­լի էր: Է­լենն իր հետ տա­րել էր Ք­սե­նա­յին, որն ար­դեն հա­մընդ­հա­նուր ու­շադ­րութ­յան էր ար­ժա­նա­ցել միայն իր տես­քով: ­Բո­լորն ու­զում էին խա­ղալ նրա հետ: Եվ նա ձեռ­քից ձեռք էր անց­նում: Այդ­պի­սով, Է­լե­նը ­Տես­լա­յին կորց­րեց տե­սա­դաշ­տից: ­Լիո­վին վստահ, որ փոք­րի­կը հու­սա­լի ձեռ­քե­րում է, Է­լե­նը գնաց բլրա­լան­ջից սա­հե­լու: ­Շատ զվար­ճա­լի էր: Ե­րե­խա­նե­րը սրտանց ու­րա­խա­նում էին, բայց վեր­ջում խիստ հոգ­նել էին: Երբ բա­ժան­վե­լու ժա­մա­նա­կը հա­սավ, Է­լե­նը հի­շեց Քսե­նա­յին, ո­րը ոչ մի տեղ չէր եր­ևում:

— ­Մայ­րի՛կ, դու պա­տա­հա­բար չե՞ս վերց­րել ­Տես­լա­յին:

— Ո՛չ, թան­կա­գինս, դու կորց­րե՞լ ես նրան:

— ­Կար­ծես թե՝ ա­յո՛, — նեղսր­տած բա­ցա­կան­չեց Է­լե­նը: Է­լե­նը վա­զե­լով աչ­քի անց­կաց­րեց ամ­բողջ զբո­սայ­գին: Ք­սե­նան ան­հե­տա­ցել էր:

— Ե­թե Ք­սե­նան կեն­դա­նի լի­ներ, ին­քը կգտներ ինձ — մ­տա­ծում էր Էլե­նը:

­Մայ­րի­կը և­ ըն­կե­րու­հի­նե­րը մխի­թա­րում էին նրան.

— ­Մի՛ տխրիր: ­Մենք նո­րը կգնենք քեզ հա­մար:

— ­Նո­րը ինձ հար­կա­վոր չէ: Ինձ պետք է իմ ­Տես­լան: Ո­րո­նում­նե­րը շա­րու­նակ­վե­ցին, բայց ա­պարդ­յուն: Անհ­րա­ժեշտ էր տուն գնալ, քա­նի դեռ չէր մթնել: ­Տո­նա­կան ու­րա­խութ­յու­նից ոչ մի նշույլ չմնաց: Ե­րե­խա­նե­րը հաս­կա­նում էին, որ Ք­սե­նա­յի կոր­չե­լու հա­մար կո­լեկ­տիվ պա­տաս­խա­նատ­վութ­յուն են կրում: ­Տուն գնա­լու ճա­նա­պար­հին բո­լոր խո­սակ­ցութ­յուն­նե­րը միայն Ք­սե­նա­յի մա­սին էին: Եվ ոչ մե­կը չէր հի­շում, թե վեր­ջում ում մոտ էր ե­ղել նա:

Է­լե­նը եր­կար ժա­մա­նակ շուռ ու մուռ էր գա­լիս ան­կող­նում ու չէր կա­րո­ղա­նում քնել: ­Նա ան­վերջ մտա­ծում էր. «Որ­տե՞ղ է իմ սի­րե­լին: Ի՞նչ է պա­տա­հել նրան»:

­Միայն ա­ռա­վոտ­յան կողմ նա քնեց: Եվ ե­րազ տե­սավ: Ք­սե­նան կան­չում էր աղջ­կան զբո­սայ­գու խոր­քից. «Է­լե՛ն, տա՛ր ինձ այս­տե­ղից»: Է­լենն արթ­նա­ցավ՝ սա­ռը քրտին­քի մեջ կո­րած, և ծ­նող­նե­րին խնդրեց զբո­սայ­գի վե­րա­դառ­նալ՝ դարձ­յալ ո­րո­նե­լու ­Տես­լա­յին: ­Նա հի­շեց, որ, երբ հանգս­տա­նում էին ­Սո­չիում, հանգստ­յան գո­տում, ջրա­վա­զա­նից ոչ հե­ռու հա­տուկ մի տեղ կար, որ­տեղ դնում էին կո­րած խա­ղա­լիք­նե­րը: ­Գու­ցե, զբո­սայ­գում էլ նման մի տեղ կա: Ե­րե­խա­յին անհ­նար էր տար­հա­մո­զել: Ստիպ­ված վերսկ­սե­ցին ո­րո­նում­նե­րը: Որ­քա՜ն զար­մա­ցան ծնող­նե­րը, երբ պարզ­վեց, որ Է­լե­նը ճիշտ է: Ք­սե­նան հայտն­վեց կո­րած ի­րե­րի մեջ:

— Ես այլևս որ­ևէ մե­կին չեմ վստա­հի քեզ,