«Ці чула ты дзіва такое!
Чакай - заўтра ж госць з Калдычэва прыедзе!
Хай змірыцца ўжо: яму з гляка
З султанам віна не папіць у бяседзе -
Больш годны усё ж Верашчака».
На кольцы тым выб'ем, - Анцута так мовіць, -
Мы зараз жа надпіс тактоўны:
«Той, хто шчупака таго дзе-небудзь зловіць,
Дасць баль мне, Анцуту, шыкоўны!»
Зрабіць так з ім сябра жадае:
Уздзець у хрыбет яму кольца стальное
І ў хвалі пусціць - да сустрэчы!
У памяць дачкі нараджэння такое
Ўчыніць было б вельмі дарэчы.
