Әдетте адамның өміріне мән дарытып, тіршілікке құмар қылатын негізгі құндылық – әділдік феномені. Осы құбы-лысты Виктор Франкл Аушвиц концлагерінде болған кезде мынадай детальмен әдемі түсіндірген:
«Қара жұмыстан қалжыраған аш-жалаңаш тұтқындар күніге кешкі тамаққа ұзын сонар кезекке тұратын. Өмірден түңіліп, өзіне қол салуға дайын тұрған кілең міскіндер еді. Бірақ олар соның өзінде өмірге құштар қылатын бір оқи-ғамен күніге кездесетін. Ол Ф. есімді аспаз болатын. Ол сылдыр сорпаны тұтқындардың тостағына ожаумен қота-рып жатқанда көзтаныс жерлестері мен жақын туыстары да алдына келіп тостағын тосатын. Әрине, олар: «Бауырым, сорпаның сәл қоюынан құйсаң нетті? Екі түйір картоп артық салсаң нең кетеді?» дегенді көзімен ұқтыратын. Бірақ Ф. ондай қадамға бармайтын. Алдына туған бауыры келсе де, сорпаны қозғап-қозғап бәріне теңдей етіп құйып беруге тырысатын. Оның осы титтей ғана адамшылық әрекеті ая-ғынан зорға тұрған тұтқындардың тұла бойына өмірге деген құлшынысты құятын».
Кіру не тіркелу пікір қалдыру үшін