Тұңғышым – ұл бала. Қазір жасы жиырма беске таяды. Қолында дипломы бар, жоғары оқу орнын бітірді. Алматыда үш бөлмелі пәтері бар. Көлігін былтыр салоннан алып мінді. Шымкент жақтың қызын айттырып алып бердім. Бір ұлы бар. Былай жап-жақсы, оқыған, сауатты азамат. Бірақ сол балам қазір жалқау боп алды, жұмыс істегісі келмейді. Қырық сылтау айтып, үйінде жатып алады. Кейде маған соның өмірі тоқтап қалған сияқты көрінеді. Сол ұлыма көмектесе аласыңдар ма? Бірдеңе қылып жігерлендіріп, тіршілігін қайта қолына алдыра аласыңдар ма?» – деді.
Қарсы сұрақ қоюға тура келді.
— Балаңыз мектепте оқып жүргенде: «Балам, бастысы оқуыңды бітіріп ал! Мына заман – қағаздың заманы. Дипломың болса, жерде қалмайсың. Жұмыс істеп, Алматыда үйің, жұмысың, машинаң, жақсы келіншегің болса, одан артық не керек?» – деп ақыл айттыңыз ба? – дедік.
— Әрине, айттым. Ана болған соң балаңа жаның ашып солай дейсің ғой енді. Барлық ана сөйтеді.
— Онда болды ғой. Осымен бітті.
— Не бітті?
— Ұлыңызға бұл өмірде бағындыратын межесін белгілеп берген екенсіз. Оқуын бітірді. Дипломын алды. Үйді шештіңіздер. Көлік мінді. Үйленді. Сіз қалаған белесті жиырма төрт жасында толық бағындырыпты. Одан артық не тіршілік, қандай ерлік сұрап отырсыз? – дедік. Апайымыз сол кезде барып әңгіменің төркінін түсінді.
— Өл-ә-ә, рас-ау! Қарап тұрсам, шынымен солай, ә?! Осыны қалай ойламағам?
— Солай. Сіз жүктеген миссиясын толық атқарды. Ұлыңыздан енді не талап етіп отырсыз? Ол не үшін жанталасуы керек? Өзіңіз алдына мақсат жүктеп, міндет қойып берген екенсіз. Балаңыз соны мерзімінен бұрын орындап шығыпты. Керісінше ондай баладан айналып кетпейсіз бе?
Кіру не тіркелу пікір қалдыру үшін