Уа, тағдыр, Жаратушы Жаппар ие!
Несіне келтіріп ең, алдап неге?!
Қу мені бұл сұмырай дүниеде,
Қолыңнан жөнелт енді о дүниеге.
Деді де, қайран Мәжнүн жерге үңіліп,
Құшақтап қу моланы, ақтық сүйіп.
«Уа, досым!» – деді-дағы ең соңғы рет,
Оралмас алыс жолға кетті жүріп.
