Уай, шырағым, Тасенжан-ай, ұлы бар кісі ұлын көріп куанады,
қызы бар кісі қызын көріп қуанады. Ұлы жоқ, қызы жоқ кісі неме-
несін көріп қуанады? Оған малының еркегі ұлындай, ұрғашысы
қызындай көрінеді. «Ағайын - ащы, мал -тұщы». Байлық, шіркін-
тұщылық, туысқандық - ащылық емес пе? Маған Шұбар дөнен
тәтті де, оны сұрап тұрған сен - ащысың. Сен Шұбар дөненді мініп
тойға барсаң, Гүлқаныс пен екеуміз бара қалсақ: «Өзімізден туып,
бұған мінерлік бала болмағандықтан, мынау мініп жүр-ау!», - де-
ген ой-сана ойға түсіп, ішкеніміз - ірің, жегеніміз - желім болады
ғой. Өзге қалаған атыңды қалай мінсең, олай мін, бір Шұбарды
аузыңа ала көрме,
Шора батыр
·
Мәшһүр Жүсіп Көпейұлы
