Biroq bu kun, esizlarkim, bu o‘lka
Har tomondan talanmishdir yo‘lsizcha,
Madaniyat degan g‘arbli olbosti,
Boqing, buning ko‘kragidan o‘q bosdi.
Qush boqish-la qarangiz,
Bunda bu kun nelar bor:
O‘tlar aro yonib turg‘an qishloqlar,
Xirmon bo‘lib yotg‘an gavdalar jonsiz,
Oqmoqdadir qizil qondan ariqlar,
Tinch turg‘anlar talanadir omonsiz.
To‘rt-besh yashar bir bolaning boshini,
Boqing, keskin qilich bilan kesmishlar,
Yig‘labturg‘an onasining bo‘ynig‘a
Bir ip bilan osmishlar!...
Yangigina kelin bo‘lg‘an bir qizning
Ko‘kragini eri bo‘lgan yigitning
Jonsiz yotgan gavdasi uzra qo‘yub
Nayza bilan teshmishlar!...
Xotinlarning pardasi,
Bolalarning yuragi,
Qarilarning gavdasi,
Yirtilgan,
Yorilgan,
Ezilgan!...
Kim bergan,
Bu o‘g‘urli* o‘lkaga buncha o‘tni?
Kim to‘kkan
Bu muqaddas ishga buncha qonni?!
Bilmaysizmi?!
Yurt qayg'usi (she'rlar)
·
Abdurauf Fitrat
