MENING KECHAM
Kech bo‘ldi, tinib bitdi tovushlar,
so‘ndi butun uylarda chirog‘lar,
tebranmadi yer uzra oyog‘lar,
zulmat yana har yon oqa qoldi.
Tolpinmadi, sayrashmadi qushlar,
jimjitkina inga kirdi,
boshini soldi keyinga,
so‘lg‘un qanoti ostig‘a oldi.
O‘chmoq, yashamoq qayg‘ulariga
«chiq» deb o‘zini uyqug‘a soldi,
har dardi yo‘qoldi.
Ko‘klar sari chaqqon ko‘tarilgan
tog‘ gavdali uylar,
qo‘nuqlar,
saroylar
ayrildi butun dabdabasindan,
bnr qop-qora haykal tusnn oldi.
Kunduz sakiz-o‘n yoqqa yugurgan,
chopgan,
yiqilishg‘an,
yana turgan,
o‘ng, so‘l uni tepkan, buni...
inson-da yotib uyqug‘a toldi!
So‘lg‘un, qora, turg‘un dema. Ko‘rdim
mungli kechaning mungli chog‘inda,
ko‘b mungli uyimning qirog‘inda
yolg‘uz iki narsa yondosh-da:
biri sham’im,
biri...
ko‘nglim!
Boshqa hama tinch, jim,
o‘chlab uzonishda.
Shunday kechalarni sevaman men,
bunda yugurish yo‘q,
so‘rg‘ilush yo‘q.
Yurmoq-da, oldamoq-da ko‘rulmas;
yolg‘uz ko‘runish,
soxta kulish yo‘q.
Yov shakli ko‘zimdan
Ko‘b uzoqda.
Do‘stlar esa undan-da yiroqda.
Shunday kechadan o‘rgulaman men!
