Сөз түйіні, адамдар зор мехнат пен бейнеттің мәнін түсінбей тырбаңдай берсе, жағымсыз стреске, депрессияға ұрынады. Ал егер ненің есебінен демалып жатқанын ұқпай, баянсыз көңіл көтерсе, оның соңы түбі жоқ сауық-сайранға ұласады. Канадалық невропатолог Ганс Селье стресті «өмірдің тұзы» деп атайды. «Тек тұзбен қоректене алмаймыз, бірақ онсыз тамақтың дәмі болмайды», – дейді.
Балалықтан даналыққа
·
Сейілбек Мырзабай
