Буду бачыць свае сны я.
(3 перасцярогай.)
Бо той агонь нябесны, што Бог спасылае, Якім свае людское племя сагравае,
Тут менш пячэ, не так шкадлівы,
(паказвае на сэрца)
Як той, які на бліжніх мае ўплывы.
(Малы перапынак.)
А як мяне наведаць госць лясны захоча, Мядзведзь або пантэра, што п’е кроў ахвоча, Скажу ім ветліва, прыгожа,
Што кожны з іх тут сесці можа,
I сам між імі сяду,
I павядзём супольную
Апантаны
·
Дунін-Марцінкевіч Вінцэнт
