Пақырлық дидар талап ерлердің көңілінде ғана өсетін киелі ағаш. Оның бұтағы – ақыл. Тамыры – хидаят. Жемісі – жомарттық. Көлеңкесі – қанағат. Діңгегі – ынтызарлық. Ағаштың жапырағын сипап көрген жан ізгі амалға құмар болады. Діңгегіне сүйенсе иләһи сырдан үлес алады. Көлеңкесінде саяласа, ақиқаттың ышық-махаббаты жүрегіне түседі. Жемісін жеген момындар мәңгі бақи қартаймайды. Бейнелеп айтсақ, пақырлық түпсіз дария. Оның бастауына да жете алмайсың. Соңы да жоқ. Жебірейіл періштенің өзі мың жыл ұшып түбіне жете алмаған. Әзіреті Мұстафадан басқа бір де бір жан иесі оның соңын көрген емес. Мүбәрак пайғамбарым миғражға ұшқанда Тәңірі он сегіз мың ғаламның нығметін көрсетіп «Хабибім, қалағаныңды ал» дейді. Пайғамбар жәннаттың сансыз нығметін көрсе де ойланбастан пақырлықты таңдады. Осы ерлігі үшін Тәңірі оны дәргейіне қонақ етіп шақырды. Нәбиіне былай деп өсиет етті: «Үмбетіңе айт, Менің жамалымды тілесе пақырлықты аманат етіп өзіме қайтып әкелсін». Бауырлар, тіршіліктен ғибрат алыңдар. Адам шаранамен туады. Бөз оранып өтеді. Бұ дүниеден бір сабақ жіп те әкете алмайсың. Мүбарак миғраждан оралғанда пақырлықтың хикметі жүзінде нұр боп жанып тұрды. Оны ең бірінші байқаған Әзіреті Әлі еді. Сондықтан да пақырлықта Әли алдына жан салмаған
1 Ұнайды
Кіру не тіркелу пікір қалдыру үшін