Бұрын қазақтар өзін табиғатпен, та-биғат тылсымдарымен бірге үндес сезінетін. Аспандағы Айға да амандасып, сәлем беретін. Жаңа ай туған кезде:
Ай көрдім, аман көрдім
Ақыретте иман көрдім.
Ескі ай, есірке
Жаңа ай, жарылқа! –
деп дұға жасап, бет сипайтын. Одан бөлек «жалғыз ағашты кеспе», «бұлақ көрсең, көзін аш», «көк майсаны таптама», «көкті жұлма», «малды теппе», «аққуды атпа», «құстың ұясын бұзба», «құмырсқаны өлтірме» деген киелі ұғымдар болатын. Осыған орай көшпелі қазақтар «Ақсақ киік» «Ақсақ құлан», «Жезкиік», «Аққу», «Бозінген», «Қоңыр қаз», «Ақсақ қаз», «Аққудың зары», «Бұлбұл», «Бүркіттің күйі», «Желмая», «Тарғыл тана», «Ұшардың ұлуы», «Бозторғай», «Байлаулы киіктің зары» сияқты күйлер, әндер, аңыз-ер-тегілер шығарды.
