Баламды оқытып бер» деп елдің әр түкпірінен жыл сайын жүздеген қазақ келеді. Бір жыл бәріне шариғат, сүндет, дәстүр, әдеп-ғұрыпты оқытамыз. Сосын іріктеу басталады. Маубас, тілазар, біреуден озу үшін оқитын-дар, бас терісі келіспеген салдыр-салақтарын үйіне қай-тарамыз.
– Қызық екен. Бізде керісінше, салдыр-салақ пен ой-сыз-олақтарды жаппай дін оқуына ысыра саламыз.
– Неге өйтесіңдер? – деді Әзірет Сұлтан таңғалып.
– Әулеттегі ақылды, алғыр, мектепті үздік оқығандар-ды ақшаны күреп табатын маңызды мамандыққа жөнелтеміз. Ғылым-білімге икемі жоғын «Сен молданың оқуын оқи сал. Мешітке имам болсаң, аштан өлмейсің» деп медресеге жөнелтеміз, – дедім.
– Құдай-ау, сақтай гөр! Сонда ұлт пен ұлыстың түп-та-мырынан іріп-шіруіне өздерің жол ашасыңдар ма? Жұрт «Алланың үйі» деп мешітке жиналады. Жалқауға дінді оқытып, мінберге шығарасыңдар. Сосын уағызын тыңдап, оның нұсқауымен жүресіңдер ме? Имамның кім екенін біліп отырып, соған ұйып намаз өтейсіңдер ме? – деді шошынған түрде.
