Хазірет Әбу Бәкір басын зорға көтеріп бойын тіктеп отырды. Ақтық сәттің жақын қалғанын, бұл аурудан бетінің бері қарамасын сезгендей болды. Баласын қасына шақырып, оған өзінен басқа ешкім білмейтін бір қыш құмыра жайлы сыр ашып, соны әкелмекке жұмсады. Құмыраны қолына алған ол бұрынырақта жазып қойған хатын ішіне салды да, аузын жауып қойды. Содан кейін оны ұлына табыс-тап:
– Ал, ұлым, мына құмыраны қазынаға табыста. Ішінде менен кейін халифа болатын адамға жазған хатым бар. Құмыраны да, хатты да сол халифаға берерсің! – деді.
Дертіне шипа болмаған халифа ұзамай көз жұмып, бұл дүниеден өтті. Орнына хазірет Омар халифа болып сайланды. Хазірет Әбу Бәкірдің ұлы жаңа халифаға әкесінің аманатын жеткізіп:
– Мына аманатты әкем сізге бер деп менен өтініп еді. Ішінде өзіңізге тиесілі хат бар, – деп беріп кетті. Омар бұған таңғалып, не екенін көрмекке ынтығып, құмыраны ашайын десе ашылмайды. Болмаған соң амалсыз сындырғанда құмыраның ішінен сау етіп, мол теңге еденге төгілді де, халифаға арналған бір хат шықты. Хатта:
«Мына теңгелер – менің мемлекеттен алған жалақым. Бір бөлігін өз қажетіме жұмсадым. Қалғанын осы құмыраға сақтадым. Бұл теңгелер қазынаға тиесілі» деп жазылған еді.
Мұны оқып көзіне жас алған хазірет Омар:
– Әз Әбу Бәкірім-ай! Өзіңнен кейінгілерге асқар шыңдай алынбас қиын өмір қалдырдың ғой, – деп іштей егіліп, асыл досын сағынышпен еске алды
Сен мұсылмандардың әміршісі болдың емес пе? Енді мемлекеттің істерімен шұғылдануың керек қой? – деді Омар түкке түсінбей.
– Менің бала-шағам бар. Оларды бағып-қағып, асырауым керек. Мына сүтті отбасымның нәпақасы мен күнкөрісім үшін саудалай бермекпін, – деп жауап қатты.
Дәл осы кезде Әбу Бәкір тесікті бітеген өкшесінің қатты ауырғанын сезді. Аяғын тартып тесікке үңіліп, барлай қарап еді, ішінен басын шығарған жылан қайтадан көрінбей қалды. Бұл жылан Пайғамбарымыздың нұрлы дидарын қайткенде де тамашалағысы келгендей амалсыз Әбу Бәкірдің өкшесін шағып алды. Жыланның уы өкшесін солқылдатып, сыздатқанда жаны қиналып, ойбай салғысы-ақ келгенмен, Алла елшісін оятып алмайын деп үнін шығармай шыдап отырды. Жыланның уыты шыдатпағаны соншалық – еріксіз көзінен жас шығып кетті. Оянып кеткен Алла елшісі:
– Не болды? Неге жылайсың? – деп бәйек болып еді,
– Аяғымды жылан шағып алды, – деп жолдасы үн қатты.
Адал досының удан азаптануына Пайғамбарымыз құр қарап отыра алмайды. Өзі үшін жанын да аямас азаматқа қолынан келер көмек ұсынып, дұға етіп, қолымен жылан шаққан жерді емдеді