ya’ni hayot menga nisbatan qilingan bir bema’ni, tahqirli hazid ekanini bilib turib, yashashda davom etishdir. Hech narsa bo‘lmaganday yashayverasan, har kuni bet-qo‘lingni yuvasan, kiyimlaringni kiyasan, tushlik qilasan, gap sotasan va hatto, kitoblar yozasan. Bu men uchun turgan-bitgani azob-uqubat edi, o‘z-o‘zimdan ijirg‘anar edim, lekin shu ahvolda qolishda davom etardim.
