Егер «жақсылықты қалағаны сияқты жамандықты да қалайтын болса, онда қалаған нәрсесіне тыйым салып, қаламағанын қалай бұйырады?» делінетін болса, онда былай деп жауап береміз: Бұйыру бұл қалау емес. Екеуі екі басқа нәрсе. Бұған айтқанын орындамаған қызметшісін ұрған адамды патшаның айыптағанда, әлгі кісі қызметшісінің мойынсұнбағанын көрсету үшін, патшаның алдына қызметшісін алдыртып: «мына атты егерле!» дегенін мысалға келтіруге болады. Мақсаты ол істі жасатқызу емес, бұйрығына бағынбағандығын көрсету. Өйткені жағдайдың қалай екенін патшаға көрсетіп бермесе, өзінің ақталғаны қабылданбайды. Егер мақсаты оның бағынуы болса, онда өзінің соңын қалағандығы (демек бұйыру еріктен бөлінеді). Сол сияқты Алла тағала да қызметшісінің өзіне бағынбағандығын көрсету үшін қаламаған нәрсесін де бұйырады.
