Қазақ ОАК төрағасы Сейітқали Меңдешев 1922 жылдың наурыз айында330 Сталиннің назарын азып-тозған елдің ауыр жағдайына аударуға тырысқан. Хат жазған. «Кейбір селоларда әр күн сайын аштықтан өлгендердің саны жүздеп саналады, — дейді ол хатында. — Адамдар мысық, ит, арам өлген жан-жануарлардың өлексесін ғана емес, бір-бірінің етін жеуге дейін де барып жатыр. Әсіресе көшпенді қырғыздардың жағдайы өте ауыр… Алыс жатқан шеткі ауылдарда тұтас әулеттер отбасымен түгел ажал құшуда. Сырттан келер көмек жоқ. Өз қоры таусылған, орталық түк бермей отыр. Көрші Түркістан болса, жарылқайтындай қарарлар қабылдап, құрғақ уәдемен алдарқатуды ғана біледі. Ресейдегі аштықты жеңілдеткен Американың көмегіне келсек, одан Орта Азияға түк те бұйырмады331. Мемлекеттік мекемелердің халыққа бөліп беруге тиісті азық-түлігі көпшілікке жетпей жатыр»332. «Мұндай жағдайда біз ашыққандардың бір азғантай бөлігін ғана құтқара аламыз», — деп түйіндейді сөзін
