Сондықтан адамның ең жанды, ең нәзік дүниесі сезім болса, сезімнің ең биік шыңы – сүйіспеншілік. Ал сүйіспеншіліктің өлшемі – ақыл-парасат. Ал ақыл-парасатсыз сүйіспеншілікті сезіну, ойлау қателік.
Сүйіспеншілік – бұл адамдар арасындағы рухани көпір. Ол адамды жақындастырады, достықты нығайтады, мызғымас бірлік орнатады, адамның дүниеге деген көзқарасын өзгертіп, сырт әлеммен жақсы қарым-қатынаста болуын қамтамасыз етеді.
Сүйіспеншілік – тот басқан құлыптарды ашатын сырлы кілт секілді. Сүйіспеншілікке толы жүрек қана кез келген сынақтан өтіп, тосқауылдарға қарсы тұра алады. Ондай жүрекке ие адам айналасына әрдайым шуағын шашып, жанындағы жандарды бақытқа кенелтпек.
Нағыз құштарлық пен сүйіспеншіліксіз қай іс болса да ілгері баспайды.
Жер жүзіндегі адам адамды сүймек. Бұл – адамның жаратылысындағы мінез. Сүйіспеншілік ешқашан, ешкімнен ештеңе сұраған емес. Ол әр уақытта тек беріп келеді. Сүйіспеншілік қашан да жапа шекті, бірақ ешқашан өш алуды ойлаған емес