Бұдан кейін он жыл етті. Шөпті аяқтап, егіннің піскен кезі еді.
Таласа біткен жыныстай қайың мен қарағайлы ағаштың алаңқасында, қыстаудан шақырым жарымдай жерде, ортасында жалтыраған суы бар томардың жағасында, қоңырлау бес қанат үй тігулі тұр. Бала жасырынатын сыбызғы қурай мен capы бас жоңышқаны сызып, арқасы ғана көрініп, үйден шақырым жарымдай жерде, ірілі-уақты он шақты сиыр жайылып жүр.
Үш құлын байлаған желінің басында жеті-сегіз жылқы үйездеп тұр.
Майыса біткен шие мен бүлдіргенді араласаң, тізеден төменгі жерің қанға малғандай болады. Томарды жағалап, иығына орағын салған орта бойлы бір кісі үйге қарай келе жатыр. Үйдің жанында беттері қызарып, шекелері торсықтай-торсықтай екі-үш бала ойнап жүр.
Осындай көңілді жайда тігулі тұрған үй кімдікі? Мынау сүйкімді, үріп ауызға салғандай балалар кімдікі?..
Малдары қалай ажарлы семіз еді!..
Бұл тігулі тұрған – Қожаштың отауы. Иығына орақ салып, келе жатқан да сол, үріп ауызға салғандай балалар да Қожаштікі. Ғайшасы үйде шай қойып жатыр. Үйді айнала жатқан мал – өздерінің табан ақы, маңдай терімен тапқан малы. Жарайды, жігіт! Қайырлы болсын тұрмысың!
Кіру не тіркелу пікір қалдыру үшін