Әй, аға, шыныменен шалға беріп,
Ғайшанның теңін таппай, малға беріп,
Жиылған ағайынға отырғаның,
Біреудің бақ-дәулетін қызық көріп.
Он сорлы екі-үш күннен отқа түскен
Отырған ажал жетпей, қалуға өліп.
Жүрегім, басым дал боп, ішім күйіп,
Қайғылы, уайымды, шаттық сөніп.
Қор болу қиын емес екендігін
Түсініп есіме алдым бүгін біліп.
Теңімнің қатарынан ұзақ тұрмын,
Жүремін бірге қалай ойнап-күліп.
Бұл кезде көңілім суып, бойым мұздап,
Тұруға шамам да жоқ, жүруге ілініп.
Ғайшаның ұзақ жатыр жырлар күні,
Халықтың: «Бұл қалай», – деп сынар күні.
Ескермей ешбір нәрсе жүруші едім,
Бар ма екен қасірет, қапа шығар күні?
Ғайшаның теңі қайда, елі қайда?
Кешегі уайымсыз күні қайда?
Қалқамды сүйгеніне берем дейтін,
Әкенің жан ашырлық сөзі қайда?
Кез жасы, ренішіме қаламысың?
Балаңды от пен суға саламысың?
Болмаса жаның ашып жалғызыңды,
Айырып жау қолынан аламысың?
