Апасы апарып салған соң бір жеті қонып еліне қайтты. Апасы кеткен соң өзін айнала жаудың ішінде қалғандай көріп, жатса-тұрса Қожашты ойлап, ешбір хабар болмаған соң, күннің көбін жатумен өткізіп жүрді.
Ғайшаның бұл ісіне Тұрлығұл разы емес, өзіне көңілі толмай жүргенін әбден білді. Тұрлығұл бұрын: «Кедейдің қызы ғой, мына дәулетті көрген соң, менің шалдығым есінен шығып, елігіп кетер, бірте-бірте үйренген соң аяғымды сыйлап, мәсімді тартып, күтетін болар», – деп ойлаушы еді. Жоқ, ол ойдан шықпады.
Қалың мал
·
Спандияр Көбеев
