Алғы сөз
Қызым…
Сен бұл жазбаларды қай жаста, қай күні, қай көңіл күймен оқып отырғаныңды мен білмеймін.
Бірақ бұл кітап сенің қолыңда болса — демек менің саған айтар сөзім жеткені.
Мен бұл кітапты сен 8 айлық сәби кезіңде жазуды бастадым. Әлі тілің шықпаған, қадам баспаған шағың. Бірақ жүрегімде саған деген мың сөз, мың тілек, мың уайым бар еді.
Өмір деген — жай ғана күндер тізбегі емес. Ол — сынақтар мен сабақтар, қуаныштар мен көз жас араласқан үлкен жол. Сол жолда сен жалғыз емессің.
Мүмкін мен ертең саған бәрін айтып үлгермейтін шығармын.
Мүмкін өмір мен жоспар бір жолмен жүрмейтін шығар.
Сол үшін осы парақтарда мен саған барымды жазып кеткім келді:
өсиет, насихат, махаббат, дұға, тілек.
Сен — біздің армандаған сәбиімізсің.
Сен — анаң екеуміздің түнгі дұғаларымыздың жауабысың.
Сен — Алланың бізге берген нығметісің.
Бұл кітап — саған қалдырған байлық емес, бағыт.
Оқып отырып мені көрсең, мені түсінсең, мені сағынсаң — соның өзі мен үшін жеткілікті.
Қызым дәл қазір мүмкін қасыңда емес шығармын, мүмкін сен оқуда немесе тұрмыста не болмаса өз жоспарыңмен менен алыста жүрген боларсың. Қолыңнан ұстап, құшағыма алып айта алмасам да — осы кітаптан даусымды есті.
Сен — өмір бойы дұғамда жүретін менің қызымсың.
Ізгі тілекпен,
Әкең
