Мысалы, жеті-сегіз жасар Абдулла ибн Үмәйір Мута шайқасына дайындық үстіндегі әскер мәжілісіне кіріп келіп, Пайғамбарымызға базынасын айтқан. Қолына таяқ-шоқпарын алып, өзі құралпы достарын ертіп, әкелерімен бірге шайқасқа қатысуға ниет білдіріп келген бала мен Пайғамбарымыздың арасындағы диалог ғибратқа толы. Қайтсек те дұшпанмен соғысамыз деп келген бала-шағаға қабағын шытпай, оларды үлкендерше қарсы алған Пайғамбарымыз: «Балалар, мен сендерге сенемін. Алайда барлық үлкендер, әкелерің мен көкелерің Мутаға жорыққа кеткенде, Мәдинамызды кім қорғайды? Дұрысы – сендер, біз майданда жүргенде, Мәдинаны қорғаңдар, сонда біз де алаңсыз шайқасамыз», – деген. Осылайша баланың алып-ұшқан көңілін «сен кішкентайсың, қолыңнан келмейді» деп жаныштамай, оның санасына «Сен де адамсың. Сенің де қолыңнан іс келеді. Саған маңызды жауапкершілік жүктеледі» деген сенімді сіңірген. Қолбасшы-пайғамбардан «тапсырма алған» балалардың өздеріне сенімі артып, майдангерлер елге оралғанша жауапкершіліктерін орындауға тырысқан. Жасы нешеде болса да, кез келген жағдайда баламен жеке адам ретінде қарым-қатынас жасау, лайықты жауапкершілік жүктеу, сәйкесінше шарттарын ұйымдастырып
