Змітрок Бядуля

Шаптаў чарот

Шаптаў чарот пад высокім дубам у шырокай затоцы ракі.

Дзікая качка кружылася над дубам.

Месяца не было, але была відная ноч...

I стары рыбак паехаў па абшырным глыбокім плёсе, на чоўне-душагубцы, венцер паставіць.

Быццам маліўся высокі цёмны бор, і сумна было на дзікім балоце.

Развёў я вялікае вогнішча на самым беразе ракі...

Як залатыя пчолы, як песні маладосці, падняліся, лунаючы ўвысь, іскры... і гаслі адна за другой разам з маімі ўспамінамі светлай, шчаслівай маладосці.

Сумна было на дзікім балоце — і захацелася мне пець вясёлую песню, вольную песню. Але з таго часу, як мілая мая дзяўчына лягла ў халодную магілу, я перастаў пець... I захацелася мне плакаць — але нешта каменем станула ў маім горле... Нейкім агнём пакрыліся мае вочы, і слёзы не пацяклі...

I шаптаў чарот нямым голасам сваім, нямы голас магілы абхапіў мяне, і я задрыжэў...

Месяца не было, але была відная ноч.

I сумна было на дзікім балоце, пад абшарам ня-мога блакітнага неба...