Змітрок Бядуля

Золатам сонца

Золатам сонца ўзгорак абліты,

Хвойныя кудры у неба глядзяць, 

Спежнаю стужкай узгорак абвіты, 

Снежныя плямы між пнямі блішчаць.

Тэта не ўзгорак — асілак, здаецца, 

Волата голаў ад вешняй зямлі

Небу, і сонцу, і аркам смяецца: 

Уверх глядзяць горда сасонак камлі.

Таюць і млеюць снягі паміж пнямі, 

Сонца праменні ім лгыць не даюць.

Вешняю марай, вясновымі снамі

Кветкі пралескі па ўзгорку цвітуць.